't is gedaon, bedank det geej d'r allemaol beej waas! Weej hebbe genaote! Hald òs website in de gate; want binnekort kint geej heej de nieje cd bestelle!

Cees Rullens

1959

Veur schroéve en naegel môsse nao ‘t iézerwinkelke, de kiepe woorte geslach en geplôkke asse stônds te wachte, netuurlik waas d’r ein sloekwinkelke mit alles van zeutholt wies joédevet, veur melk en bôtter kwaamse beej de melkboer, de schoonwinkel had collecties van voetbalschoon tot schaatse en de kôsse dao auk laote sliépe. Beej de greuntenboer woorte de petatte aafgewaoge en zoe in diene kalebas gekieperd, beej ôs thoés – de kapper – kôsse zônder ind praote, d’n bookwinkel bestelde dien schoëlbeuk en waosse auk kwaams in al die klein winkels kinde me dich. Diene veurnaam, dien elders, de probleme, dien deug en ôndeug, wae diene leefste waas en ze wiste persiés wanniërse veur ’t lets dao waas gewaes.

Ein unske naegelkes, mei ein paar schoon, ôntloéze hoord d’rbeej, verse wors en aaf en toe ein braojstök, ein niej bôks mit Paose of Kers……

Veur de kleine ôndernemers veel ‘t neet mei de kop baove water te halde, maar det gold gelökkig veur idderein. Gedeilde smert is halve smert en idder excuus om toch maar te viére wie good we ‘t hadde woord mit twië hand aangegrepe. De middenstanders en vereiniginge organiseerde waat aaf en makde netuurlik reclame veur zichzelf, maar waat duit det d’rtoe: zeej tevreeje en de dörpsbewoëners höfden ‘t glaas.

2003-2016

Jaore truuk wandelde ik veur ‘t iërs ôs stedje in en euverveel mich zô’n haos nostalgisch geveul. D’n bekker, de slechter, d’n bookwinkel, de graasj, de wienboer, de fotograaf, ‘t tabaks-winkelke, d’n horeca, de kiësboer en gangk zoe maar door.  We hebbe ze nog. En in eine vlook en enne zuch kinde we mekaar en höfde we wao meugelik ‘t glaas. We hebbe ze nog. Nog waal.
Woënend in de binnenstad heb ik de letste jaor toch waal hiël döks mit pien in ’t hert ’t ein nao ‘t ander laegstaond winkelpand gezeen. ‘t Is dus nog altiéd neet zoe mekkelik um rônd te kômme van ein döks zoe enthousias opgezatte bedriefke.

En zoe waas en zoe is ‘t. Taege groëte name velt haos neet op te boekse. ‘t Groëte geld regeert. Kalde laege etalages. Of zit d’r ein krach in de Venlonaer die d’r veur zörg det we ôs de lol en ‘t plezeer neet laote ôntneme……

We neme ôch mei in ein theatrale achbaan door de iëuwe haer. Euver de krach van Venlo gespraoke: as weej waat wille en we doon det same dan kump ’t d’r. En same deeje we ‘t, mit al die talentvolle vreejwilligers op ‘t teniël en al die gigante achter de scherme, profs en leefhebbers. Niej verhaol, heerlikke leedjes veur de iëuwigheid, alde bekinde en vuuël niej gezichte in ein verrassend decor, in hônderde kostuums, mit prachtige grime en pruuke en alles iddere kiër weer ‘live’: orkes én zang. Gank d’r maar ens lekker veur zitte, want veur ôch doon we ‘t: ôs publiek!

En mit steun van vuuël minse – ge meug raoje wae – kinne weej nao aflaup ‘t glaas höffe op al die Venlonaere, die ônderein zich toch zoë good verstaon, want wie ‘t waas en wie ‘t öeits zal waere…..det gôt geej vanaovond meimake.

Jeroen Marcelissen

Ik waas ein jaor of nege wie ik veur ’t iërs ein Venlose revue zoog. We schriéve 1984 en in de pas geäöpende De Maaspoort stônd Stel og ens veur op de planke. Die veurstelling makde eine geweldig groëten indrök op mich, ik woord as jônge knöl bevange door de magie van ’t theater. De plaat van Stel og ens veur woord daonao door mich thoés gries gedreijd. Theater is ein wônderlik iets. Mit ein paar plenk, spotjes en toëne meziék waere emosies opgewek beej minse en as alles klop en good en oprech gebeurt kinse zelfs doon geluive det ’t verhaol waose nao kieks ech is.

’t Teniel haet mich noeits miër losgelaote. Nao de dansacademie ging ik as choreograaf meiwerke aan de musicals van ’t Valuascollege en in 2005 mog ik de rol van Don Juan speule in de Venlose Revue Altiéd ’t zelfde leedje. Ein geweldige ervaring. Deilneme aan de Venlose Revue is deilneme aan Venlose geschiedenis. ’t Is ein gebeure mit ein lange tradisie in ’t Venlose mit groëte name, die d’r op de bühne hebbe gestaon. Maar ouk ’t intensief werke mit eine groëte groep minse waobeej vrindschappe waere opgebouwd is biejzonder. De Venlose Revue is miër dan waat d’r op ein rippetiesie of podium gebeurt.

Nao ouk meigespeuld te hebbe in de revue De Slaag um ’t Jaomerdal, zit ik noow as twiëde regisseur aan d’n andere kant van ’t gebeure. Nao as regisseur gewerk te hebbe aan musicals van ’t Valuascollege en stökke van ’t Venloos Operette Gezelschap is det ein moeije ervaring. Noow meug ik zelf meibouwe aan iets moeijs en ein deil van ’t plaetje inkleure. Det ik det naeve regisseur Cees Rullens meug doon, vind ik ein groëte iër. Ik had noeits gedach det dae negen-jäörige jông dae, zoë onder de indrök waas van Stel og ens veur, oeits zelf deil ging oétmake van de magie die Venlose Revue hit.